خشک
شانه هایم را ببین
دیگر
ایستادن و وقار
به رخ کشاندن نمی داند
دستانم راببین
این همان دستانیست
که روزی
لمسش رعشه می زد بر قلب بیمارم
پوستم
چون
جگر مرد غریب بیابان چروک
چشمانم
سو می زند
از دیدن ماه
که روزی همراز تنهاییم بود
پاهایی که
هزاران کوه را برهنه می کرد
از پیمودن
حال
تکیه داده به تکه چوبی
تنها و خشک
چون کویر زندگیم
گوشهایم
باران نمی شنود
قطره های ان
سردی صورتم را لمس نمی کند
غریبی
قسمتی از وجود تنهایم گشته
با تو می سازم
به باران بهاری
به قطره های زمستانیت
من
با تمام نا علاجیم
می مانم
تا باز گردد باران
باران
که غریب و خشکم کرد دراین
سردی و کولاک خاک
برای باران(علی باقری)