سالهاست به وبسایتم سر نزده بودم
دلم گرفت برای همه اون روزهای گذشته
. تمام شما دوستانی که شاید باشید و شاید نه
ارزوی بهترینها رو واسه همتون دارم
خستگی های دل بیمار من از ورد نیست
هر که در این ماجرا اتش فزود است مرد نیست
مشت مشت خاک و کولانم به دست و پا نهم
پیچ و قوس استخوانهایم به جانم درد نیست
با خدای ام حاجتی کردم که گر اید به ره
کوره اتش فزونه عاشقان ام سرد نیست
زنگ پای ات در بیابان دلم بس دل نواز
می بده ساقی که با او من جهان ام گرد نیست
علی باقری
ورد به معنای ...کار روزمره
بس که تو را پینه زدم
بس که وصله های تنم
ابرو می برد در میان خلق
بس که تمامه زندگیم شده پینهای کهنه
خسته شدم
می خواهم خودم را از نو بخرم
بهایش مهم نیست
از پینه ها بیزارم
که هر کدام یادی ایست از زمین خوردنم
می خواهم خودم را از نو بخرم
و باران در این حوالیست ...
من سبک شوم می ایم ...
ابرها هنوز منتظرند ...
تا جرقه هق هق هایم دل اسمان را بلرزاند .......
من سبک شوم می ایم.....
تو با برگ ها هم نوا شو ....
زرد و سرخ و خاکی ....
سوار بر ابر می بارم بر اشیانه زیبای دستانت....
بار این دل سنگین تر از تمامه ابرهاست..
امسال پاییزه قشنگی در راه است...
شاید بارانی ترین و زیباترین پاییز عمرمان
علی باقری
تقدیم به باران پاییزی زندگی
کج کرده اند حصار میان خاطره
این ادمک های سر بلند
چو مور در پیاله و شکر بر باده ای خراب
مشکن که مشک ان است که بوینده و ارام
در هر گذری نشانه بویش گذرد
سلام اشنای غریب
سلام نفسهای خسته پیر مرد کنار کوچه نزدیک غروب
اهای قاصدک تو چطور می گذرد حال و هوایت
پشت سرم کوه غصه هاست
نمی خواهم به اینه سمت راست نگاهی بکنم
از گذشته ها میترسم
و از جلو رفتن واهمه......
اه
اه خدای من
از ماندن و سکوت می میرم
تمام نیست!!!!!!!!!!
تو را به خاک مادر بزرگی که نفس های هر صبحم با بوسه اش بوی زندگی می گرفت
و حتی هوای ارامگاهش تنهاییم را قد دیوار غربت بزرگ می کند
اهای مرد سیر ...چاق ..مست ...فاحشه
من ازخدا فاصله گرفتم
تو از او فراری
من دل تنگ
تو دل پر
خدای من
سلام
سلام خدا
عزیزو همدم شبهای سیاه
سلام پاره تن
سلام همه چیزو همه کسم
تو چطوری
اری با تو ام
با تو
علی
با دست و پا و اندامت
سلامی به انها نمی کنی؟
دوست دارم
ولی روی سلام کردن هم ندارم
شرمنده انانم
که نا خواسته
کج و لنگ ...همراه اجباری این تنهاییند
اهایییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی بارون
ببار
بشوی
ببر تمام منه گم شده کم
بشکن تمام غروره پوشالیه این بزرگ مرد کوچک را
سلام خدا
بازم سلام
سلام خدا
سراسیمه هایم به گوش خدا هم رسید
در تراس کوچک تنهاییم در گوشه ارام چرخ نیلگون برای نداشته هایم می نویسم
تلنگر سایه خاطرات قدیم ندایم می دهد به رفتن
به کجا و برای چه می دانم و نمی دانم
جاده ی درازیست بین انجا که امدم و انجا که خواهم رفت
بین تولد تا مرگ
اما کوتاه
کوتاهتر از دقیقه هایی که انتظار کشیدم
باور نمی کنم و نخواهم کرد پاسی از عمرم گذشت
باور نمی کنم دیگران مرا کوچک صدا نمی زنند
باور نمی کنم می بایست مثال پدران پدر شوم و مثال انان بزرگ
اما زیباست گر چه بزرگ می شوم هیچ گاه به انان نمی رسم
مثل تیر ی که از کمان رها شده باشد
من تیر دومم و هیچ گاه به او نمی رسم
فقط می بینم اورا با تمام زوایا که کجا و چه زمان خواهد نشست
انجا کمی دورتر یا نزدیک تر من هم باید این مسیر را رها کنم
باورم نمی شود می توانم مثال داستانهای پدر برای کوچک ها داستان بسرایم
باورم نمی شود سقف خراب خانه را حال من می بایست ممارست کنم
باورم نمی شود مادربزرگی نیست
همهگیشان به مقصد رسیدن
و من در مسیر همگان می روم اما مسیر طوفانی و نا به هنجار است
به امید رسیدن نه بیشتر...... در حد انان
همه ادمها دگرگون
ولی اینجا ....حال ...
وقتی به بازی گنجشک ها می نگرم
انان همانند
همان!!!!!!!!!!!!!!!
باران همان
پرستو همان
اسمان همان
کوه و صحرا همان
و.............
چقدر کوچکیم
چقدر بیهوده
گاهی وقتها فکرم به من می گوید ما مثل بستنی هستیم
زود می اییم
شیرین
و دیر بجنبیم خراب
و عمری کوتاه
عجب دنیای کوتاهی
عجب بیهوده بودنی
عجب....
نسیمی سرد می بینم کنار خنده باران
کنار قطره اشکی
بیابان نم زده اما
همان اشکی که میبینی
همان چشمی که می بارد
دل دریایی باران
میان سینه اهو
زمین خشک است
بیابان ناله می خواند
برای پوچ ماندن
همین کوه و همان دریا
همه باران کشیده سبز و پا برجا
همان دست و
همان اشک شتر در بی کسی هایش
همه مست وهمه ویران
همه تشنه برای قطره ابی
اهای اهو
اهای گرگان کوچولو
بیابان با زمین قهر است
مساواتیست نا پیدا
برادر در کمین
و مادر خسته از طفلش
ببار باران
بر این کوچه
ببار بر برزن و می خانه و مسجد
برای عاشقان مونس
برای مرد صحرایی چنان دشمن
یکی حارس یکی مجنون
یکی اندر خم ان کوچه دیروز خم شد
کمر تا انتها بشکست
برای یک غران اب در کوزه
یکی اواز مستی ورد دارد
یکی با کفتران کوی و بام عمو زاده نوای عشق می خواند
یکی کفران عشق می گوید
و
پسر حاجی برای دیدن مادر بزرگ غلام سنگ ساز
کلام استغفار می خواند
عجب دنیای تو وا تو و بی نقصیست
رضا را با هزاران عشق می خواندیم
عمو جانم پسر دارد
به عشق ان رضا نامش همان کردست
ولی از بس که با عشق رضایی ورد می خواند
همین دیروز برای بردن صندوقچه مادر بزرگ حاج نعمت
کمی با بستر حبس دو ساله شد دوست .....هم پیمان
خدایا
بر کویرت
بر زمینت
بر تمام هر چه چون بازار شام اینجاست
نمی دانم
تشکر بایدم
یا فکر افلاطون
ولی
از قصه مجنون کمی دانم
همان بهتر که مجنونیم و از ماندن نمی دانیم
یکی اینجا برای تو سپاس و حمد می گوید
من اینجا
این طرف این
انطرف ان
نمی دانم
چه باید کرد
حکایت قصه فرق میان بر و زرفای دل دریاست
یکی سیر است
یکی تا خرخره تشنه
همان بهتر که مجنونم
کمی مجنون..........
تو سبز ترین وازه سبزی
که دل شعر تو
از این همه احساس شکست
رنگ تو
ابی دریاست
یا رنگ خداست
رنگ ابی صداقت
رنگ ابی وفا
رنگ تو
پاک ترین رنگ
سپید............
انچه در توست
همه رنگ
رنگیست !!!! پر از یاد خدا
و تو با رنگ زدن بر دل و جانم
نفس مرده ی این مرد مریض
با دم مست مسیحایه خویشت
زنده کردی
تو همانا
به ز صدها هنرمند
تو نقاش دل و دین منی
و تو مادر
به صدای نفس سرد شبانگاهی تو
که بر بستر بیمار نشستی
که شود صبح..... شب ام
دست بوس
دل و جان و نفس پاک توام
به تو سوگند
که هرگز نکنم
تنگ فضای دل خویش
من به گیسوی مسیحایی تو
هر چه کردم
بهر شادی ی خداست
که بهشتی دهد ام
زان همانا تو بدان
که بهشت اجرت توست
من ندانم تو که ای؟
من ندانم تو چه ای؟
می پرستم
هر چه در توست
که همانا تو محبوب خدایی
واین است دلیل
بر پرستیدن تو................!!!!!!!
تو همانا
عطر خدایی
که بوی نفست
مست و ویران کند ام
لحظه و ان
به خدا
تو همانا ندانم
که اگر نیست اهانت به خدا
تو خدایی
تو تمامی
تو تمامی
تو تمامی......................
تو بگو
سبز؟
ابی؟
سیاه؟
سرخ؟
کدام؟
من میگویم این روزها
رنگ من این است
......
..................................................
................................................
واووووووووووو
چه بی رنگی
سخت ترین
متفاوت ترین
تافته ی جدا بافته ام
این روزها
در این رنگ زندگی می کنم
این روزها بی رنگه بی رنگم
این روزها.................
چلچله با سرد شدن
باز بر این خانه گریست
از خودش با دل من گفت!!!!!
نه ایست
ان که بالای سرش
تهفه ی خویش دادم و رفت
او که با پر زدنش
هر چه که بود
دید و بریست
سر هر فصل!!!
..کنار پل با جنس بلوط
لحظه ها رفت
دلم سیر گریست
به تمنای بهاری
تر و تازه
شب و روزم بگذشت
او نیامد
که نیامد
برگ بریخت
باز سردی!!!
دل این خانه نمودست
سیه
تا بهاری دیگر
ار اوست
نمانم که نیست
باز باران
می کند گرم دلم
همچو دل گرم خدا
باز با عطر تنش
می شکنم برف ....
.بغض...
همانا
چو دستان لطیف دل بارانی و
نیست که نیست!!!!
باز با سردی بی راهه خود
مرد زمستانی باران
به جلالت
نکند یاد به یاد
رفته با خویش
تماما
به رهی
در پی بی راهه و نام
پی بیا
ای سر سوزان به زمین
این ره بی نام منم
پیش خویشم
به خدا
چشمک بی نور زدم
او همان است
کنارم
او همان است
خدایم
دوست دارم
به تو با خویش
صدای نفسم چاق کنم
تو خدایی
تو همان
عشق و امیدی
تو
تمام من گم گشده ی بی نام و نشانی
تو
نفس در نفسم دیدم و
بران نکنی ترک مرا
تو خدایی
تو
تمامه سر و سامان
ره و پایان
دل و با دیده نمایان
تو خدایی
تو تمامی
سالها رفت و هنوز
یک نفر نیست بپرسد علی
که تو ار پنجره ی عشق چه ها می خواهی؟
گاه با ماه سخن می گویی
گاه با رهگذران
خبر گمشده ای
می جویی
راستی گمشده ات کیست ؟
کجاست؟
صدفی در دریاست ؟
یا که نه بی در و بی پیکر
خوابیده به راست؟
نوری از روزنه ی فرداهاست؟
یا خدایی است........
که از روز ازل نا پیداست
تو کجایی؟
دیگران
همه در خواب
و صدایت همه جاست
با من از
بودن با تو
ثمریست گرم و لطیف
اوست
همسایه بیدار
همه روز
زمان
اوست خداست
ساقدوش تنهایی
اسیر غربت
مونس دردهایم
هیچ کس!!!!!!!!!!!!!!!
فرتوت
وامانده
خسته
هیچ کس!!!!!!!!!!!!!!
عجب که استوار
عجب چه پایدار
عجب پوشالی!!!!!!!!!!!!!!!!!
نهیف تر از درخت اقاقی
و سرد تر از برف تابستانی!!!!!!!!!
درهم ترین نوشته هایم
منظم تر از طوفان دریایی!!!!!!!!!!!!!!!
این وصل دل پریشان بارانیست
این وصل غمهای کوچک و رویایست
این وصل شکستن عهد است با یار
این وصل کوههای بلند کویر تنهایست!!!
دوش باعالم امکان نظری بود؟؟؟؟ نبود!!!!!
این وصل.... دل پریشانی ی من!!!!
وصل منه من شده ی کم!!!!!!
وصل بارانیست!!!!!!
شانه هایم را ببین
دیگر
ایستادن و وقار
به رخ کشاندن نمی داند
دستانم راببین
این همان دستانیست
که روزی
لمسش رعشه می زد بر قلب بیمارم
پوستم
چون
جگر مرد غریب بیابان چروک
چشمانم
سو می زند
از دیدن ماه
که روزی همراز تنهاییم بود
پاهایی که
هزاران کوه را برهنه می کرد
از پیمودن
حال
تکیه داده به تکه چوبی
تنها و خشک
چون کویر زندگیم
گوشهایم
باران نمی شنود
قطره های ان
سردی صورتم را لمس نمی کند
غریبی
قسمتی از وجود تنهایم گشته
با تو می سازم
به باران بهاری
به قطره های زمستانیت
من
با تمام نا علاجیم
می مانم
تا باز گردد باران
باران
که غریب و خشکم کرد دراین
سردی و کولاک خاک
دست به عصیانگری
سایه و افلاک زدم
با تو بودم
بر در خانه تو
لخت و عریان
همه را سایه زدم
تک و تنها
به دلت شانه زدم
من زدم
سرد و خرامیده و سست
من که با جون و جوانی
همه را
در پس کوچه
به کنار همگان لخت نمایان
راندم
با من از رفتن بی وصل مگو
با من از
سردی این راه پر از سایه مگو
من
تمامه تن خود را
به نگاهت باختم
من به ان سردی امال
وجودت ساختم
تو که برصحنه گیتی...
سر و دست
بر دل ما بسته بودی
با من از
رفتن بی فایده و سردی افکار مگو
که من ان
مرشد بی غید و شرم
من در خانه تو!!!!!!
سایه به سایه
همگان ساخته ام
تو بیا
بهر خدا
بهر نجیبی دل ان اسب سفید
یک دو روزی
به دلم سنگ مزن
گر همو دل شده ی راه تو بود!!
با دل او ساز بکن
گر نبود
تو توان
بهر سگان
رونه بازار کنی
دل حراج
تنم از سایه به خاشاک کنی
پس بیا
دگر از رفتن بی فایده
با این دل سرد حرف مزن
تو توانی
گر تو خواهی
به خدایی خدا
خستگی راه تو از
این دل من سرد تر است
با من از
رفتن
دوری
دگر حرف مزن
گاهی زمان خسته می کند
راه های هر روزی
گاهی
گذشتن راه نیست
پناه گاهیست
پس فرارهای امروزیمان
گاهی
پس کوچه خیالاتمان
پر از خانه های بهشت ایست
و حال
در کنج
پس کوچه تاریک خیالات
سر می کنیم
گاهی
معشوقه خداییم
وگاه
شکوه می کنیم از فرهاد
گاه
با باران زندگی می کنیم
و گاه
چون اتشی
از پاکی اب حراسان
گاه
می ستانیم
همه احساس را
و گاه
با همان دستان
پس می زنیم شکوه های معشوق
عجب غریبیم
عجب
نمی دانیم که که ایم؟
خواب باران می بینیم ..................
اشک شیرین می ریزیم...............
و اما
چون قصاب
خرد می کنیم تن لطیف لیلی وار
بس عجیبیم
شیطان خسته از نیرنگ ما
وای از ان روز!!!!!!!!!!!!!!!
که استاد
دست نیاز ارد
به روی کودک دست اموز خویش........
و امروز
می بینم
شیطان
نیازمند حیله ماست
عجب غریبیم
عجیب!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
سر سپردم بردر تنهایی خویش
شاید اسوده بخوابد مرد بارانی
در کنارش سایه ها ارام پهلویی گرفتند
نثار باده کردند رند رسوا را
بیا ارام بگذر....................
کین گذر دوش از در میخانه با مستی رفاقت کرد
و اما هیچ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
دوش ان مست پریشان...........سایه را پس زد
و گریان به بستر ارمید با تو!!
تو در دنیای مستی پاک و افت زا شدی باران
بیا و سایه را پس زن
که هستی ی من این بارانه بی دنیاست
بیا و سایه را پس زن
خسته ام
از بی کسی های غریبی
که نشسته گوشه دنج اتاق خالی افسردگی هایم
خسته ام از رفتن ماهی
که در پایان شبی عاشق گرا می خواهدم
لرزان و طولانی............
خسته ام از سردی ی دستان بی مهر اقاقی
پریشان کنار دشت الاله
دوست دارم با تمام بی کسی ها قهر باشم
با دلم لرزان و طولانی غریبی سر کنم شاید...........
دلی اید ..
خدایی از کنار سایه ها خواند..
دوباره ماه ارد بر تمام بی کسی هایم
دوباره سر کند ان قصه افسون جادوها
بر تمام غصه هایم
اشک شادی ارد و درگیر تنهایی کند شبهای سردم را
من اینم ..
گر تو خوانی این نوشته خوب دانی
من پریشانم ... پریشان
مثل چروک دست ان مادر بزرگی
که تمام اسمان از رنگ رخسارش
کنار خانه غمگین تنهایی نشسته
تا که او باز اید از بند تنهایی
پریشانم............پریشان
تو با من گفته ها بنمودی و تنها رها کردی مرا
تو با من از جفا کردن نگفتی
عشق گفتی
شور گفتی
جفا کردی
چراااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا؟
خسته گی های عجیبی ایست
به پیشانی من
که به هر سوگذرم
راه ندارد دل من
می روم!!!!!!!!
خسته و نالان
به کنار گل سر سبز وجود دل خویش
باید ایام
گذرد باز
تو دانی به کجا با چه علت ماست رفت؟
باشد!!!!!!!!!!!!!!
گذری کن
ولی اهسته و مبهوت و روان
بر کوی بی کسی
که اینجا همگان خوابند
و در پی قْطره ای لیلی وار
اواره اند
و من مجنون و دیوانه
برای لیلیان
سنگ به دستم گرفتم ............
ترسید
من از انه کوبیدن نیستم
مترس!!!!!!!!!!!!!!!!
سنگ را بر چشمانت گماردم
تا بداند بر که خواهد نشست .................بعد از رفتنت
خاک بر شانه هایت ریختم
تا بداند
از که باید شرم کند
باران را راهی خانه ات کردم
تا بشوید رختانه سفیدت را
تو خواهی رفت
و من با خاکت گلی می سازم
با سنگ دیواری می سازم
و سقف خانه ام را
نخواهم ساخت
تا باران یادت را
حتی زمانی که خوابیده ام بر گونه هایم زمزمه کند
خانه ام را بدون درب خواهم ساخت
تا نسیم بار گاه تنهایی تو
هر روز چون بانگی از خواب بیدارم کند
و با یاد تو هوشیار گردم
ترک خوردن گردن درخت رسوایی
تو را چنان فرو افتادن دامن نامردی زمین دیدم
لاجرم رشک بسته به انتهای ضیافت تنهایی رسیدم...............
دیدم کلون درهای بسته غمگینش
سرشت نو را بر هم کشیده
چون اسمان گرفته
بر تکه تکه های لبه دیوار فرو ریخته دلت تکه دادم
اه
اه
که بی جا تکیه کردم
برو بمیر
مردنت مرا سوسو کنان ارام می کند
نه
نه
از انهم هیچ کم نمی شود از دلم
پس بمان
و خوشحالی مرا ببین
ببین بعد از تو زیباتر است
تنهاییم
این از هزاران بار مردنت زیباتر است
چون هر پلک به هم زدنی هزاران بار خواهی مرد
بشکن غروری که برای دستان من است
و دلت چون دروازه بزرگ دیوار چین
بر همگان ارزانی!!!!1
تو زشت ترین ارزوی دل منی
وای
زشتی تو چون سیب گندیده ای دنیای زیبایم را زشت
می کند
دوست دارم چون داوری تو را قضاوت کنم
اری تو قضاوت شدی
حکمت را باز می گویم
تو ازادی
تو رها شدی
حکم بر من است
من محکومم
بر خرییت
من زندان خواهم ماند تا ادم شوم
دل بستن به چون تویی
یعنی کشتن دنیای خودم
و این از تمام جرمها بالاتر است
عجب دادگاه زیبایی
برو خوش باش که در تمام
قضاوتها پیروزی
حکم تو حکم
شکاندن هواست
خدا كند كه بيايي در اميد تو گشايي
خدا كند كه هميشه به اوج سر بنمايي
خدا كند كه غريبان به دور عشق مانند
حديث عشق گويند صداي خشم برهانند
خدا كند كه فقيران دلي به ديده ستانند
ازاين سر نبريده به اسمان گله ارند
خدا كند نفس مست به روي خنده گشاييم
ز مستي دل ياران دو چشم بر ديده گماريم
خدا كند ار من نوشته ام بر به سرايد
همو نظر كند ومست از اين ره به در ايد
علی باقری
کوچه!!!!!!!!!! تاریک
مثل توده های ساده نگاهت
خسته ام از هر چه جز راست
بریده ام از ادمهای ادم نما
می شکنم
دل بستگی های واهی را
می برم زگیل سسته گوشه قلبم را
از اسمان پر خواهم زد
به زمین می نشینم
که زمین همین است
خاک
خاک
خاک
دنبال چه می گردم
خود نیز نمی دانم
شاید
عادت به جستجو کردنم
هدفی نیست
باران بهانه است
شاید
شاید
تنها راه نجات
تیمم تنهایست
اری
راهی جز شکستن قفل بی کسیهایم نیست
توبه خواهم کرد
که دگر پرواز از سر مگیرم
من زمینی هستم
و خاصیتی جز زمینی بودن نخواهم داشت
این رمز بهروزی زمین است
از خاک
با خاک
در خاک
اشک این بغض اشنا
این موسم تنهایی دل کوچکم
این تنها مونس شبهای غربتم
سلام
نفسم برای بارش تو تنگ و بی صداست
اری تو نیز با تنهایی من اشنایی
تو نیز بر خاک زندگیم می باری
ولی در پایان دلم برایت تنگ شده
ای کاش تو نیز چون باران می باریدی
دلم برای گریه چون مادری در فراق فرزندی کوچک است
اشک با من باش
ولی بی من مبار
با تمام تلخی ات محتاجه
حضور تو بر گونه هایم هستم
تو را نیز دوست دارم
در این وان افزا که می توان راحت دوست داشت
من نیز تو را دوست می دارم
برای باران(علی باقری)